อื้ม แล้วก็ ชุดบันทึกแสดงสด live 97-99 mood ของเธอก็สุดยอดครับ นี่เป็นอัลบั้มแสดงสดของศิลปินญี่ปุ่นที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ผมเคยฟังมาชุดหนึ่งเลยครับ ชาร่าเป็นอีกคนหนึ่งที่แสดงสดได้ยอดเยี่ยมนะครับ

ส่วนงานเพลงยุคแรกๆ ของชาร่าก่อนจะมาถึงจุดเปลี่ยนกับ yen town band ในปี 1996 ซึ่งเพลงของเธอจะเป็นโซล-ป๊อป ผมฟังมาพอสมควรครับ เท่าที่จำได้ violet blue[1993] เพราะมากๆ ผมคิดไปว่าบางทีในยุคนั้นคงไม่มีนักร้องป๊อปคนไหนทำอย่างที่ชาร่าทำใน violet blue นะ สุดยอดครับ ลองหาฟังดูเด้อ

เอิ๊กๆ ผมเองก็คิดคล้ายกันครับ หลายๆเพลงของโอสึกะออกจะกุ๊กกิ๊กไปสักหน่อยสำหรับคนที่ชอบฟังอย่างเอาจริงเอาจัง ซึ่งผมเองก็ประมาณนั้นแหละครับ ดังนั้นผมจะเลือกฟังเป็นเพลงๆไป ยังไม่เคยฟังอัลบั้มเต็มของโอสึกะเลย แต่โดยส่วนตัวแล้วเสียงร้องกับเพลงกุ๊กกิ๊กคิกขุของโอสึกะไม่เป็นปัญหาครับ ฟังได้สบายมาก จะว่าไปสำหรับผมเนื้อเสียงไม่ใช่เรื่องสำคัญมากที่สุดครับ ธรรมชาติของศิลปินกับตัวตนของเขามากกว่า ที่ผมให้ความสำคัญมากที่สุด

คงเพราะเข้าใจแบบนี้แหละครับ ศิลปินที่ผมชอบหลายคน เสียงร้องจึงออกจะแปลกไปจากนิยามของคำว่าไพเราะอยู่สักหน่อย อย่างเช่น puffy , chara , isako saneyoshi … เคยได้ยินเรื่องของ marianne faithfull รึเปล่าครับ เธอเริ่มต้นเส้นทางนักร้องด้วยภาพลักษณ์ girl group/pop ในยุค 60s เธอมีเนื้อเสียงที่ไพเราะมากๆ (ลองฟัง as tears go by ครับ) แต่สิ่งที่เธอทำก็คือจงใจทำลายเส้นเสียงที่ยอดเยี่ยมนั้นด้วยการสูบและดื่มอย่างหนัก และเธอก็สร้างผลงานดนตรีที่กลายเป็นตำนานด้วยเสียงที่หลงเหลือจากการทำลายตัวเองนั้น เรื่องนี้ฝังใจผมมากครับ ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจอะไรนักก็ตาม

วกกลับมาที่โอสึกะ ศักยภาพของโอสึกะน่าสนใจครับ ผมคาดหวังว่าดนตรีของเธอจะเติบโตขึ้นในอนาคต จะลดทอนดนตรีกุ๊กกิ๊กแบบเด็กๆ ก็ดีนะ เพราะผมชอบส่วนที่เป็นร็อค/บัลลาดของโอสึกะมากๆ เอ้อ ลิงค์ที่แปะไว้มีผิดพลาดนิดหน่อยครับ ขอแก้ไว้ตรงนี้นะ
http://v.youku.com/v_show/id_cf00XMTA4OTA4NA==.html

อุอุ otsuka ai เป็นหนึ่งในนักร้องที่ผมต้องดูภาพไปด้วยฮะ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เก่งหรือว่าอะไร แต่เสียงเธอบาดหูดีจริง (คงเป็นที่หูผมเองนั่นแหละ) ถ้าเปิดฟังอย่างเดียวนี่ ไม่เคยฟังได้เกินสามเพลงติดต่อกัน

…กรณีนี้ทำให้ผมนึกถึง bonnie pink ขึ้นมาทุกทีเลย ผมมักจะเปรียบฮิกกี้กับบอนนี่ พิ้งค์ เสมอๆ เพราะปูมหลังคล้ายกันครับ ทักษะทางดนตรีนั้นเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เพราะได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เล็ก รวมไปถึงภาษาอังกฤษด้วยเช่นกัน แต่หลังจากเริ่มต้นได้น่าสนใจกับชุดแรก blue jam(1995) ซึ่งคนที่ฟังแต่งานหลังจากนี้ของเธออาจจะนึกไม่ถึงว่าชุดแรกดนตรีของเธอจะเป็น blues/contemporary ได้ขนาดนั้น โดยเฉพาะเสียงร้องที่ดิบกว่าปัจจุบันมากๆ รวมไปถึงสองชุดต่อมาที่ผมว่าน่าจะเป็นมาสเตอร์พีซสุดท้ายในเส้นทางดนตรีป็อปของเธอ คือ heaven’s kitchen(1997) กับ evil and flowers (1998) บอนนี่ พิงค์ ก็ไม่เคยกลับไปถึงความยอดเยี่ยมแบบสองอัลบั้มนี้ได้อีกเลย ซึ่งน่าเสียดายมากครับ เพราะผมคิดว่า heaven’s kitchen กับ evil and flowers มีคุณค่าพอที่จะเป็นงานขึ้นหิ้งของวงการได้เลยทีเดียว ถ้าบอนนี่ พิงค์ สามารถต่อยอดความสำเร็จครั้งก่อนได้ ไม่ใช่แค่ทำดนตรีที่ป็อปขึ้น ขายได้มากขึ้นเท่านั้น ซึ่งผมคิดว่านี่เป็นข้อจำกัดของศิลปินครับ ถึงแม้ว่าทักษะและปูมหลังจะดีแค่ไหนก็ตาม

สำหรับผมการแสดงสดของศิลปินมีความสำคัญมากๆครับ ส่วนใหญ่แล้วถ้าพบว่าศิลปินที่ติดตามมาตลอดไม่สามารถแสดงพลังได้บนเวที หรือแสดงสดได้ไม่โดดเด่น ผมมักจะหมดความสนใจ เพราะมีทัศนคติว่าการร้องสดๆต่อหน้าแฟนเพลงนั้นคือหัวใจของศิลปินเพลงเลยครับ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าไลฟ์จะสำคัญกว่าสตูดิโออัลบั้มนะครับ เพียงแต่ศิลปินบางคนก็เป็นข้อยกเว้นครับ บางคนนั้นแสดงสดได้สุดยอดจริงๆ ดีกว่าฟังจากแผ่นด้วยซ้ำ ซึ่งพลังในการร้องจริงบนเวทีของนักร้องพรสวรรค์เหล่านี้ก็เติมเต็มเรื่องความต่อเนื่องและปัจจัยบางอย่างที่มีในสตูดิโออัลบั้ม แต่อาจจะขาดหายไปบนเวทีได้สบายมาก หรือบางทีอาจจะมีข้อยกเว้นที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านี้อีก คื่ออาจจะมีศิลปินอีกบางคนที่การแสดงสดสมบูรณ์อย่างยิ่ง ทรงพลังอย่างยิ่ง จนกระทั่งแม้แต่ความต่อเนื่อง/รายละเอียดในสตูดิโออัลบั้มก็ไม่อาจจะเทียบได้ ผมคิด(หรือฝัน)ว่าโลกนี้อาจจะมีสุดยอดศิลปินแบบนั้นนะครับ ที่ผมคาดเดาก็คือพวกนักดนตรีแนวอวองการ์ดหัวก้าวหน้าหรือออร์เตอร์ หรือแนวดนตรีทดลองที่ต้องใช้ความพยายามสุดๆ อย่างเช่น otomo yoshihide ก็น่าจะเข้าเค้านะ

ในส่วนของดนตรีป็อปกระแสหลัก หรือจะตีกรอบให้แคบลงไปอีก ในส่วนของซุปเปอร์สตาร์นักร้องของญี่ปุ่น ผมมีอยู่คนหนึ่งในใจที่แสดงศักยภาพบนเวทีคอนเสิร์ตได้น่าประทับใจครับ คือ ไอ โอสึกะ เธอร้องสดได้เยี่ยมมาก เป็นธรรมชาติมาก ผมคิดว่าโอสึกะมีคุณสมบัติบางอย่างทำให้เธอมีความน่าสนใจมากกว่าเป็นนักร้องขายดีทำเพลงป็อปจ๋า ซึ่งต่างจากฮิกกี้ ,มิกะ ,อายูมิ และอีกหลายๆคนในสายตาของผม ที่สำคัญผมรู้สึกว่าเธอไม่มีข้อจำกัดครับ เห็นเธอร้องสดแล้วคิดอย่างนั้นน่ะ นี่เป็นธรรมชาติของนักร้องน้อยคนเท่านั้นครับ หนึ่งในล้าน

ลองดูคลิปไลฟ์ของโอสึกะครับ
haneari tamago, amenbo -love is born{live} 2006
ไลฟ์ที่ hibiya yagai ongaku-dou โอสึกะร้อง/เดี่ยวเปียโน hanaeri tamago และ amenbo เป็นเวทีกลางแจ้งครับ บรรยากาศโรแมนติกมากๆ จะได้ยินเสียงหรีดหริ่งจิ้งหรีดเป็นแบ็คกราวน์ด้วย
http://tv.mofile.com/KCR2XLHJ/

haneari tamago ,nako ni fusen -love cook tour{live} 2006
ผมอยากให้หามาดูกันเต็มๆนะครับ haneari tamago คือจุดสูงสุดของโอสึกะในตอนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง haneri tamago ที่เธอร้องใน love cook tour 2006 เหนือคำบรรยายเลยละ (คลิปที่ผมหามาได้ ตัดช่วงโหมโรงของเพลงนี้ออกไป ซึ่งน่าเสียดายครับ เพราะมันสวยมากกกก)
http://v.youku.com/v_show/id_cf00XMTAOTA4NA==.html

ศิลปินที่ร้องไลฟ์ได้เจ๋ง หรือมีอิมโพรไวซ์เยอะแยะ ก็อาจจะทำให้ผู้ฟังตื่นตาตื่นใจ ในเวลาแสดงสด (อย่างเช่น misia) ซึ่งก็เป็นจุดประสงค์ของการแสดงสด ที่ต้องเลิอกแต่เพลงดัง และพยายามดึงพีคให้ได้ตลอด เพราะคนดูก็คาดหวังจะได้ฟัง แต่มันก็เท่านั้นฮะ เพราะอย่างไรความต่อเนื่อง ของอารมณ์ในบทเพลง ก็เทียบไม่ได้กับสตูดิโออัลบัม ที่ผ่านกระบวนการคิด ทดลองทดสอบมาหลายรอบ ให้ลงตัวที่สุด

ปล.1 ชอบเพลง celebrate เหมือนกัน แต่เพลง take5 ตัดจบห้วนๆ จริงๆ ฟังตอนแรกที่โหลดมานึกว่าencode มาไม่ดี แต่พอไปดูที่เวลาเพลงจากเว็บฮิกกี้พึ่งรู้ว่ามันตัดจบอย่างงี้จริงๆ

เห็นฮิกกี้เคยพูดในบล๊อกว่าที่ตัดจบเพราะ อยากให้สื่อว่าไอ้ความตายเนี่ย มันจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ อาจจะตายวันนี้ พรุ่งนี้ หรือเด๋วนี้แบบกระทันหันเลยก็ได้ เพราะฉะนั้นเธอเลยลองตัดจบแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวซะเลย ฮาๆ แอบแฝงๆ [^^]

ปล.2 m-flo เก๋าจริงๆ