Heart Station (宇多田ヒカル) | Award Supernova -Love Best- (m-flo) | Fakin′ Pop (平井堅)

Heart Station (宇多田ヒカル) | Award Supernova -Love Best- (m-flo) | Fakin′ Pop (平井堅)

1920 1080 *pradt


heart station | 宇多田ヒカル (2008) ★★★★★
Mister DJ この歌調子いいね もっとあげて もっともっとあげて sexy lady 背中のあいた dress 似合ってるね おまえがナンバーワンだぜ… celebrate 光を浴びて 緑の海に飛び込んだら なんにでもなれる celebrate ドンペリ開けて 肺までゴールドに染まったら 女王様気分

Heart Station สตูดิโออัลบัมที่ห้า ภาษาญี่ปุ่นจาก Utada Hikaru (ถ้านับรวมอังกฤษด้วยก็เป็นอัลบัมที่เจ็ด) อัลบัมนี้เรียบเรียงดีมากมาก ส่วนหนึ่งอาจเ็ป็นเพราะ ปล่อยซิงเกิ้ลออกมาเรื่อย ๆ กว่าจะัออกอัลบัมก็ผ่านหูไปแล้ว 6 เพลง ในอัลบัมนี้มีทั้งหมด 13 แทร็ค (แต่มี Flavor of Life มา 2 เวอร์ชั่น ดังนั้นถ้านับจริง จะมี 12 เพลง) มีเพลงใหม่ 5 เพลง (interlude อีกหนึ่งแทร็ค) เปิดอัลบัมมาด้วยเพลง Fight the Blues ดนตรีกับจังหวะเนียนมาก ตามด้วย Heart Station, Beautiful World, Flavor of Life -ballad version-, Stay Gold … คงไม่พูดถึงอีก เพราะเขียนไปรอบนึงแล้ว เพลงที่ชอบที่สุดในอัลบัมนี้คือเพลง Celebrate ฮะ (ใส่เฮดโฟนฟังแล้วบรรเจิดล้ำ) ส่วน Prisoner of Love ตามมาติดติด อีกเพลงที่ดนตรีเจ๋งมากคือ テイク 5 ที่ตัวเนื้อพูดถึงความตาย (แต่ถึงจะฟังเนื้อไม่ออก แค่ดนตรีอย่างเดียวก็ลอยแล้ว) เพลงนี้เด็ด ตรงที่ตัดจบแบบห้วนเลย ปกติไม่ค่อยมีคนกล้าทำนะแบบนี้ เปลี่ยนอารมณ์เข้าเพลง น่ารักอย่าง ぼくはくま (เลิกพูดถึงความตายแล้ว ฉันจะเป็นหมี!) ต่อด้วย 虹色バス แล้วปิดอัลบัมด้วย Flavor of Life เวอร์ชั่นปกติ

ถ้าเทียบกับอัลบัมก่อนหน้านี้สองอันคือ Exodus กับ Ultra Blue อัลบัม Heart Station เรียกได้ว่าเรียบเรียงดนตรีได้ฟังง่าย และน่าฟังกว่าสองอัลบัมก่อนหน้านี้มาก ตัวดนตรีอัลบัม Exodus นี่ล้ำมาก (ฟังตอนนี้ก็ยังล้ำอยู่) เป็นการใช้ดนตรี ซ้อนทับลงไปหลายเลเยอร์ จนฟังดูเหมือนยุ่งเหยิง (แต่เพราะนะ) ส่วน Ultra Blue เคยเขียนไปแล้ว และเป็นที่น่าเสียดาย ที่ EMI Thailand เลิกผลิตแผ่นซีดีไปแล้ว ใครต้องการอัลบัมนี้ ก็สั่งโลด จาก yeasia (สั่งจากอันนี้เร็วดี ชอบ), cdjapan, play-asia หรือ amazon japan ตามแต่สะดวก

Award Supernova -Loves Best- | m-flo (2008) ★★★★★
Wish on a star お願いごとで I was going crazy このまま終わらずにずっと in your love 固結びの two hearts 繋いでたのに… いまでもわからなくて胸が張り裂けそうで fades in fades out 一瞬 there goes my heart 空っぽの scene 見上げる sky don’t spark 伝えたくてその笑顔 i thank you, it’ll be all good that’s why we should また逢えるだろう… 思い出せば今もこんなにも近くに 君が鮮やかに色づいてく 甘い時は過ぎて嘘のように消えて ずっとずっと忘れない

อัลบัมนี้ก็เคยเขียนถึงไปแล้ว …รีวิวอีกรอบ อัลบัมนี้เป็นอัลบัม greatest hits ที่รวมเอาเพลงเด็ดจากการ collaboration ของ m-flo กับศิลปินอื่นมากมาย แม้ว่าจะมีเพลงใหม่แค่เพลงเดียวคือ love comes and goes (m-flo ♥日之内エミ & Ryohei & Emyli & Yoshika & Lisa) แต่เพลงนี้ก็เด็ดมากมาก ดนตรีแบบนี้เป็นเอกลักษณ์ของ m-flo จริง (ดูวีดีโอได้ในเดลี่โมชั่น) ตอนแรกที่เห็นวีดีโอ ก็รู้สึกเฉยเฉย แต่พอได้ซีดีมาแล้วใส่เฮดโฟนฟัง ถึงสัมผัสได้ว่าดนตรีมันเจ๋งโคตร ฟังไปกี่รอบแล้วไม่รู้ นับไม่ถ้วน (เสียง Yoshika ที่ร้องท่อนแรก ช่างละม้ายคล้ายกับฮิกกิ…) ส่วนแผ่นดีวีดีแถมก็คุ้มค่า ใครชอบ m-flo ไม่ควรพลาดอัลบัมนี้ ด้วยประการทั้งปวง

Fakin’ Pop | 平井堅 (2008) ★★★★★
一瞬で突然に人生変わるものならば まさに今 その奇跡 目の当たり 運命の曲線美 瞳奪われ声出ない クラクラでビキャビキャの君に恋をした この胸の高鳴りは いつ以来 汗まみれのあの頃が 鮮やかに蘇る… twenty! twenty! twenty! ハタチの僕は充血気味で あつく day dream! day dream! day dream! やみくもな夢を追いかけた oh twenty! twenty! twenty! 遮るものなどなにもない 必ず oh yes! 君を手に入れる

สตูดิโออัลบัมที่เจ็ด จาก Ken Hirai อีกหนึ่งศิลปินคุณภาพ ที่ยังคงคุณภาพเช่นเดิม อัลบัมนี้รวมซิงเกิ้ลที่ออกมาแล้ว ตั้งแต่ Popstar (ที่ตัดออกมาตั้งแต่ปี 2005!), バイマイメロディー, Elegy, 君のすきなとこ, Fake Star, キャンバス/君はス.テ.キ♥ ทั้งหมด 7 เพลง โดยในอัลบัมนี้ มีเพลงใหม่อีก 6 เพลง รวมทั้งหมดเป็น 13 เพลง เพลงใหม่ก็มีเพลงช้าตามถนัด อย่าง pain, 美しい人, いつか離れる日が来ても, 写真 ที่หายห่วงได้เลย ไพเราะแน่นอน และก็มีเพลงอัพบีตอีกสองเพลง คือ upset (เพลงนี้ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่) กับ twenty! twenty! twenty! …君わtwenty! 僕わtwenty!

14 comments
  • bugtoon [^^] 2008.03.24 at 8:55

    โอ…แจกห้าดาวกันกระจายยยยย…[*v*]

    ปล.1 ชอบเพลง celebrate เหมือนกัน แต่เพลง take5 ตัดจบห้วนๆ จริงๆ ฟังตอนแรกที่โหลดมานึกว่าencode มาไม่ดี แต่พอไปดูที่เวลาเพลงจากเว็บฮิกกี้พึ่งรู้ว่ามันตัดจบอย่างงี้จริงๆ

    เห็นฮิกกี้เคยพูดในบล๊อกว่าที่ตัดจบเพราะ อยากให้สื่อว่าไอ้ความตายเนี่ย มันจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ อาจจะตายวันนี้ พรุ่งนี้ หรือเด๋วนี้แบบกระทันหันเลยก็ได้ เพราะฉะนั้นเธอเลยลองตัดจบแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวซะเลย ฮาๆ แอบแฝงๆ [^^]

    ปล.2 m-flo เก๋าจริงๆ

  • เออ ยังไม่ได้สั่ง m-flo เลยว่ะ [sick]

  • เพลงของฮิกกี้ ผมเคยชอบเมื่อนานมาแล้วครับ แต่พอฟังถึงช่วง deep river แล้วก็ไม่ค่อยได้ติดตามฟังเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่าเสียงร้องกับทักษะทางดนตรีของเธอมันออกจะสวนทางกันอยู่สักหน่อย อีกอย่างเท่าที่ผมเคยดูการแสดงสดของเธอมา ก็รู้สึกว่าความสามารถในการร้องสดบนเวทีก็ค่อนข้างธรรมดา ผมคิดว่าเสียงร้องของฮิกกี้ค่อนข้างเป็นข้อจำกัดครับ

  • p-c:
    ผมคิดการการร้องสดของเธอจนถึงก่อน exodus ไม่ดีเลย แต่คอนเสิร์ต united 2006 เธอทำได้ค่อนข้างดีทีเดียว ถึงอย่างไรผมก็ยังชอบทักษะในการเรียบเรียงแต่เพลงของเธออยู่ เสียงร้องของเธอก็ฟังดูได้อารมณ์เข้ากับเพลงที่เธอแต่งเป็นอย่างดี

    ศิลปินที่ร้องไลฟ์ได้เจ๋ง หรือมีอิมโพรไวซ์เยอะแยะ ก็อาจจะทำให้ผู้ฟังตื่นตาตื่นใจ ในเวลาแสดงสด (อย่างเช่น misia) ซึ่งก็เป็นจุดประสงค์ของการแสดงสด ที่ต้องเลิอกแต่เพลงดัง และพยายามดึงพีคให้ได้ตลอด เพราะคนดูก็คาดหวังจะได้ฟัง แต่มันก็เท่านั้นฮะ เพราะอย่างไรความต่อเนื่อง ของอารมณ์ในบทเพลง ก็เทียบไม่ได้กับสตูดิโออัลบัม ที่ผ่านกระบวนการคิด ทดลองทดสอบมาหลายรอบ ให้ลงตัวที่สุด :D

  • m-flo เพลงใหม่นี้เฉยๆจากเอมวีเหมือนกัน สงสัยต้องลองใส่หูฟังบ้างละ ส่วนฮิราอิเคน เดี๋ยวไปสรรหามาฟังก่อน จะยังมีขายในเมืองไทยอยู่มั้ยเนี่ย หลังจากเจอกรณีอูตาดะไปแล้วเริ่มกลัว

  • Ken Hirai ค่ายโซนี่ บีเอ็มจี นะครับ ไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องที่จะไม่มีแผ่น แต่ค่ายจะปั๊มมาเมื่อไรนี่ซิครับ

  • ทักษะของฮิกกี้นั้นไม่ต้องสงสัยเลยครับ ยอดเยี่ยมอยู่แล้วละ ใครๆก็เห็นด้วย ผมคิดว่าหลังจาก deep river ฮิกกี้ดูเหมือนจะทำเพลงที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่ในความรู้สึกของผม เสียงร้องของเธอไม่เอื้อให้สร้างงานที่ซับซ้อนแบบนั้นได้ครับ คือผลลัพธ์ออกมาดีในระดับหนึ่ง แต่มันยากที่จะดีสุดๆ หรือดีไปกว่านี้ได้อีกแล้ว

    …กรณีนี้ทำให้ผมนึกถึง bonnie pink ขึ้นมาทุกทีเลย ผมมักจะเปรียบฮิกกี้กับบอนนี่ พิ้งค์ เสมอๆ เพราะปูมหลังคล้ายกันครับ ทักษะทางดนตรีนั้นเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เพราะได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เล็ก รวมไปถึงภาษาอังกฤษด้วยเช่นกัน แต่หลังจากเริ่มต้นได้น่าสนใจกับชุดแรก blue jam(1995) ซึ่งคนที่ฟังแต่งานหลังจากนี้ของเธออาจจะนึกไม่ถึงว่าชุดแรกดนตรีของเธอจะเป็น blues/contemporary ได้ขนาดนั้น โดยเฉพาะเสียงร้องที่ดิบกว่าปัจจุบันมากๆ รวมไปถึงสองชุดต่อมาที่ผมว่าน่าจะเป็นมาสเตอร์พีซสุดท้ายในเส้นทางดนตรีป็อปของเธอ คือ heaven’s kitchen(1997) กับ evil and flowers (1998) บอนนี่ พิงค์ ก็ไม่เคยกลับไปถึงความยอดเยี่ยมแบบสองอัลบั้มนี้ได้อีกเลย ซึ่งน่าเสียดายมากครับ เพราะผมคิดว่า heaven’s kitchen กับ evil and flowers มีคุณค่าพอที่จะเป็นงานขึ้นหิ้งของวงการได้เลยทีเดียว ถ้าบอนนี่ พิงค์ สามารถต่อยอดความสำเร็จครั้งก่อนได้ ไม่ใช่แค่ทำดนตรีที่ป็อปขึ้น ขายได้มากขึ้นเท่านั้น ซึ่งผมคิดว่านี่เป็นข้อจำกัดของศิลปินครับ ถึงแม้ว่าทักษะและปูมหลังจะดีแค่ไหนก็ตาม

    สำหรับผมการแสดงสดของศิลปินมีความสำคัญมากๆครับ ส่วนใหญ่แล้วถ้าพบว่าศิลปินที่ติดตามมาตลอดไม่สามารถแสดงพลังได้บนเวที หรือแสดงสดได้ไม่โดดเด่น ผมมักจะหมดความสนใจ เพราะมีทัศนคติว่าการร้องสดๆต่อหน้าแฟนเพลงนั้นคือหัวใจของศิลปินเพลงเลยครับ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าไลฟ์จะสำคัญกว่าสตูดิโออัลบั้มนะครับ เพียงแต่ศิลปินบางคนก็เป็นข้อยกเว้นครับ บางคนนั้นแสดงสดได้สุดยอดจริงๆ ดีกว่าฟังจากแผ่นด้วยซ้ำ ซึ่งพลังในการร้องจริงบนเวทีของนักร้องพรสวรรค์เหล่านี้ก็เติมเต็มเรื่องความต่อเนื่องและปัจจัยบางอย่างที่มีในสตูดิโออัลบั้ม แต่อาจจะขาดหายไปบนเวทีได้สบายมาก หรือบางทีอาจจะมีข้อยกเว้นที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านี้อีก คื่ออาจจะมีศิลปินอีกบางคนที่การแสดงสดสมบูรณ์อย่างยิ่ง ทรงพลังอย่างยิ่ง จนกระทั่งแม้แต่ความต่อเนื่อง/รายละเอียดในสตูดิโออัลบั้มก็ไม่อาจจะเทียบได้ ผมคิด(หรือฝัน)ว่าโลกนี้อาจจะมีสุดยอดศิลปินแบบนั้นนะครับ [eyeclose] ที่ผมคาดเดาก็คือพวกนักดนตรีแนวอวองการ์ดหัวก้าวหน้าหรือออร์เตอร์ หรือแนวดนตรีทดลองที่ต้องใช้ความพยายามสุดๆ อย่างเช่น otomo yoshihide ก็น่าจะเข้าเค้านะ

    ในส่วนของดนตรีป็อปกระแสหลัก หรือจะตีกรอบให้แคบลงไปอีก ในส่วนของซุปเปอร์สตาร์นักร้องของญี่ปุ่น ผมมีอยู่คนหนึ่งในใจที่แสดงศักยภาพบนเวทีคอนเสิร์ตได้น่าประทับใจครับ คือ ไอ โอสึกะ เธอร้องสดได้เยี่ยมมาก เป็นธรรมชาติมาก ผมคิดว่าโอสึกะมีคุณสมบัติบางอย่างทำให้เธอมีความน่าสนใจมากกว่าเป็นนักร้องขายดีทำเพลงป็อปจ๋า ซึ่งต่างจากฮิกกี้ ,มิกะ ,อายูมิ และอีกหลายๆคนในสายตาของผม ที่สำคัญผมรู้สึกว่าเธอไม่มีข้อจำกัดครับ เห็นเธอร้องสดแล้วคิดอย่างนั้นน่ะ นี่เป็นธรรมชาติของนักร้องน้อยคนเท่านั้นครับ หนึ่งในล้าน

    ลองดูคลิปไลฟ์ของโอสึกะครับ
    haneari tamago, amenbo -love is born{live} 2006
    ไลฟ์ที่ hibiya yagai ongaku-dou โอสึกะร้อง/เดี่ยวเปียโน hanaeri tamago และ amenbo เป็นเวทีกลางแจ้งครับ บรรยากาศโรแมนติกมากๆ จะได้ยินเสียงหรีดหริ่งจิ้งหรีดเป็นแบ็คกราวน์ด้วย
    http://tv.mofile.com/KCR2XLHJ/

    haneari tamago ,nako ni fusen -love cook tour{live} 2006
    ผมอยากให้หามาดูกันเต็มๆนะครับ haneari tamago คือจุดสูงสุดของโอสึกะในตอนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง haneri tamago ที่เธอร้องใน love cook tour 2006 เหนือคำบรรยายเลยละ (คลิปที่ผมหามาได้ ตัดช่วงโหมโรงของเพลงนี้ออกไป ซึ่งน่าเสียดายครับ เพราะมันสวยมากกกก)
    http://v.youku.com/v_show/id_cf00XMTAOTA4NA==.html

  • ปกติไม่ค่อยได้ดูไลฟ์คอนเสิร์ตของญี่ปุ่นเท่าไหร่ฮะ มีแต่ misia คนเดียวที่ตามดูตลอด ดูทีไรก็ประทับใจทุกที โปรดสุดก็ไลฟ์เพลง キスして抱きしめて รองลงมาก็ 眠れぬ夜は君のせい (acoustic live in okinawa) … ken hirai กับ chemisry ก็โอนะ แต่ถ้าร้องอังกฤษปุ๊บนี่ ดับหมด

    อุอุ otsuka ai เป็นหนึ่งในนักร้องที่ผมต้องดูภาพไปด้วยฮะ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เก่งหรือว่าอะไร แต่เสียงเธอบาดหูดีจริง (คงเป็นที่หูผมเองนั่นแหละ) ถ้าเปิดฟังอย่างเดียวนี่ ไม่เคยฟังได้เกินสามเพลงติดต่อกัน [cry]

  • อ้าว เป็นงั้นไป ฮิๆ [mad] มิซาผมฟังบ้างครับ ส่วยฮิราอิกับ chemistry แทบไม่ได้ฟังเลย จะว่าไปผมก็ไม่ใช่แฟนเพลงจริงๆ ของโอสึกะนะครับ ยังไม่เคยฟังอัลบั้มเต็มของโอสึกะอย่างจริงจังเลยด้วยซ้ำ แต่พอได้ยินบางเพลงที่เธอร้องก็ติดใจ เลยหาคลิปดูก็ประทับใจการแสดงสดของเธอมาก ที่สำคัญคือผมรู้สึกว่าโอสึกะเป็นธรรมชาติดี ทำให้รู้สึกว่าตัวตนที่เห็นบนเวทีคอนเสิร์ตน่ะเป็นตัวของเธอเองจริงๆ คือมันอธิบายลำบากครับ แต่ประมาณนี้แหละ

    เอิ๊กๆ ผมเองก็คิดคล้ายกันครับ หลายๆเพลงของโอสึกะออกจะกุ๊กกิ๊กไปสักหน่อยสำหรับคนที่ชอบฟังอย่างเอาจริงเอาจัง ซึ่งผมเองก็ประมาณนั้นแหละครับ ดังนั้นผมจะเลือกฟังเป็นเพลงๆไป ยังไม่เคยฟังอัลบั้มเต็มของโอสึกะเลย แต่โดยส่วนตัวแล้วเสียงร้องกับเพลงกุ๊กกิ๊กคิกขุของโอสึกะไม่เป็นปัญหาครับ ฟังได้สบายมาก จะว่าไปสำหรับผมเนื้อเสียงไม่ใช่เรื่องสำคัญมากที่สุดครับ ธรรมชาติของศิลปินกับตัวตนของเขามากกว่า ที่ผมให้ความสำคัญมากที่สุด

    คงเพราะเข้าใจแบบนี้แหละครับ ศิลปินที่ผมชอบหลายคน เสียงร้องจึงออกจะแปลกไปจากนิยามของคำว่าไพเราะอยู่สักหน่อย อย่างเช่น puffy , chara , isako saneyoshi … เคยได้ยินเรื่องของ marianne faithfull รึเปล่าครับ เธอเริ่มต้นเส้นทางนักร้องด้วยภาพลักษณ์ girl group/pop ในยุค 60s เธอมีเนื้อเสียงที่ไพเราะมากๆ (ลองฟัง as tears go by ครับ) แต่สิ่งที่เธอทำก็คือจงใจทำลายเส้นเสียงที่ยอดเยี่ยมนั้นด้วยการสูบและดื่มอย่างหนัก และเธอก็สร้างผลงานดนตรีที่กลายเป็นตำนานด้วยเสียงที่หลงเหลือจากการทำลายตัวเองนั้น เรื่องนี้ฝังใจผมมากครับ ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจอะไรนักก็ตาม [nolisten]

    วกกลับมาที่โอสึกะ ศักยภาพของโอสึกะน่าสนใจครับ ผมคาดหวังว่าดนตรีของเธอจะเติบโตขึ้นในอนาคต จะลดทอนดนตรีกุ๊กกิ๊กแบบเด็กๆ ก็ดีนะ เพราะผมชอบส่วนที่เป็นร็อค/บัลลาดของโอสึกะมากๆ เอ้อ ลิงค์ที่แปะไว้มีผิดพลาดนิดหน่อยครับ ขอแก้ไว้ตรงนี้นะ
    http://v.youku.com/v_show/id_cf00XMTA4OTA4NA==.html

  • chara ผมก็ชอบนะ (แต่เพิ่งมาัฟังจริงตอนที่มาฟีเชอร์กับ m-flo) …เพลง as tears go by ของ marianne faithfull ไพเี้ราะมากมาก

  • วาทะกรรม ที่เขียนกันถึง ฮิกกี้ อ่านแล้วเพลิดเพลิน เหลือเกิน … ชอบเพลงที่ร้อง kuma kuma

  • อ้าว ฟังชาร่าด้วยเหรอครับ งั้นผมแนะนำชุด junior sweet[1997] , strange fruits[1999] สองชุดนี้น่าจะเป็นจุดสูงสุดของชาร่าครับ ไม่รู้เคยฟังรึยังนะ ส่วนชุดล่าสุด Union ผมรู้สึกว่าแค่อยู่ในมาตรฐานของเธอ ไม่ถึงกับดีมาก ชุด yoake mae[2003] รวมถึง a scenery like me[2004] ซึ่งเป็นอัลบั้ม self-cover ดีกว่า Union ครับ และสองชุดนี้ก็เป็นงานที่เข้าถึงยากที่สุดของเธอจนถึงตอนนี้ด้วย แต่จะว่าไปผมก็ไม่ได้คาดหวังมากกับ Union ครับ เพราะเธอห่างหายไปนานมาก แถมยังย้ายค่ายจากโซนี่มาอยู่ยูนิเวอร์แซลด้วย ผมคิดว่า Union อยู่ในระดับเดียวกับ madrigal[2001] ทั้งสองชุดนี้มีเพลงที่น่าจดจำรวมกันแล้วก็หลายเพลงครับ แต่ภาพรวมไม่ค่อยดีมาก ไม่เป็นเอกภาพอันหนึ่งอันเดียวกันทั้งอัลบั้มแบบ junior sweet, strange fruits ซึ่งพอผมคิดแบบนี้ ก็ชักห่วงแล้วละว่าการจะกลับไปยอดเยี่ยมอย่างเมื่อก่อนไม่ใช่เรื่องง่ายซะแล้ว แต่ก็เอาใจช่วยและติดตามงานของชาร่าไปเรื่อยๆ ครับ

    อื้ม แล้วก็ ชุดบันทึกแสดงสด live 97-99 mood ของเธอก็สุดยอดครับ นี่เป็นอัลบั้มแสดงสดของศิลปินญี่ปุ่นที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ผมเคยฟังมาชุดหนึ่งเลยครับ ชาร่าเป็นอีกคนหนึ่งที่แสดงสดได้ยอดเยี่ยมนะครับ

    ส่วนงานเพลงยุคแรกๆ ของชาร่าก่อนจะมาถึงจุดเปลี่ยนกับ yen town band ในปี 1996 ซึ่งเพลงของเธอจะเป็นโซล-ป๊อป ผมฟังมาพอสมควรครับ เท่าที่จำได้ violet blue[1993] เพราะมากๆ ผมคิดไปว่าบางทีในยุคนั้นคงไม่มีนักร้องป๊อปคนไหนทำอย่างที่ชาร่าทำใน violet blue นะ สุดยอดครับ ลองหาฟังดูเด้อ [shy] [shy]

  • chara ชอบอัลบัม violet blue มากเหมือนกันครับ junior sweet ก็ชอบ … เห็นด้วยว่า live 97-99 mood เจ๋ง อัลบัมใหม่ union ฟังดูก็น่ารัก ดนตรีฟังง่ายดี ส่วนอัลบัมโปรดอีกอันคืออัลบัม something blue :D

  • แหม ได้ฟัง something blue แล้วเหรอเนี่ย ผมน่ะอยากฟังชุดนี้มากๆ แต่หาซื้อไม่ได้เลย แม้แต่ในเว็บประมูลก็เคยหามาพักใหญ่ครับ …ก็หาต่อไป

Comments are closed.