ดูเฉพาะภาคแรกค่ะ ค่อนข้างผิดหวัง หนังสู้มังงะไม่ได้เลย จุดปรับเปลี่ยนจากมังงะก็ไม่ค่อยดี อย่างแฟนสาวของไลท์(ยู คาชิ)ที่เพิ่มเข้ามา ทำให้ไคลแมกซ์ที่ต่อเนื่องจากการสังหารเอฟบีไอ จนนำมาสู่การตามล่าไลท์ของมิโซระ (ว่าที่เจ้าสาวของเอฟบีไอคนนั้น) แตกต่างจากมังงะ ซึ่งไคลแมกซ์ตรงนี้มังงะผูกเรื่องได้สุดยอดมากๆ หนังสู้ไม่ได้เลยค่ะ

อีกจุดหนึ่งที่ไม่ชอบเลยก็คือฟูจิวาระผู้รับบทไลท์นี่ละ แสดงได้ดีค่ะ แต่บุคลิกไม่เหมาะเลย ทำให้หนังต้องปรับบทให้ไลท์แก่ขึ้น กลายเป็นนักศึกษา ทั้งๆที่ในมังงะไลท์เป็นนักเรียนไฮสคูล และจุดบกพร่องที่ผู้เขียนสังเกตได้ ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าก็คือ บุคลิกที่โดดเด่นย้อนแย้งของไลท์ เขาแสดงออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก
ในมังงะ ถึงแม้ไลท์จะลงมือสังหารเหยื่ออย่างเลือดเย็นแค่ไหน แต่ก็ยังคงสื่อให้คนอ่านรู้สึกได้ว่าเขามีพลังสติปัญญา เหนือคนธรรมดาทั่วไปจริงๆ และซับซ้อนน่าค้นหามาก ความอำมหิตเลือดเย็นของไลท์ จึงไม่ได้ทำให้เขาดูจิตใจคับแคบหรือตกต่ำลง ตอนที่เขาสังหารตัวละครที่น่าเห็นใจ อย่างมิโซระชนิดไม่กระพิบตาก็ทรงพลัง และสื่อให้เห็นจิตใจที่ซับซ้อนยากหยั่งถึงได้ดี

ขณะที่ไลท์ในหนังของฟูจิวาระ ผู้เขียนกลับรู้สึกว่าความเลือดเย็นของเขา มันไม่ซับซ้อนอย่างมังงะค่ะ โดยเฉพาะไคลแมกซ์เหตุการณ์ นองเลือดในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งหนังจับเอาตัวละครของคาชิ ซึ่งเป็นแฟนสาวของไลท์เพิ่มเข้ามา ทำให้รายละเอียดมันยอกย้อนมากขึ้นกว่าเดิม และน่าจะมีส่วนทำให้ผู้เขียนรู้สึกว่าไลท์คนนี้ฉลาดลึก เลือดเย็นก็จริง แต่มันก็ทำให้ไลท์ ดูเป็นคนมีความคิดอ่านคับแคบขาดความลึกซึ้งแบบมังงะไปด้วย
( ในมังงะเหตุการณ์จะดำเนินอย่างเนิบๆ ไม่ซับซ้อนมากแต่ทรงพลัง โดยไลท์จะสังหารมิโซระอย่างเลือดเย็น ในขณะสายฝนโปรย เป็นฉากที่มังงะนำเสนอได้อย่างสะเทือนความรู้สึกค่ะ)

และเห็นด้วยที่ว่าเพลง end theme ของ RHCP ไม่เพราะเลยค่ะ ไม่เข้ากับหนังเลยซักกะนิดเดียว รู้สึกแบบเดียวกับเพลง end theme ของ oasis ใน sugar & spice เลย ใช้เพลงญี่ปุ่นเวิร์คกว่าแยะ

น้าลองไปดูเสียงพากย์ไทยของสหมงคลนะ ดูแล้วอารมณ์จะเปลี่ยนไป แต่เห็นด้วยมาตั้งแต่ภาคหนึ่งแล้วค่ะว่าไลท์หน้าใหญ่โคตรๆ

ชอบ L มากเลย

LOVE love l and ไล้ซ์

very fun

love you very much