魁!! クロマティ高校 (sakigake!! cromartie koukou – คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม) ผลงานของ 野中英次 (nonaka eiji) ตอนพิเศษที่มีอยู่ในฉบับรวมเล่ม 10 เท่านั้น :)

เป็นตอนสั้นพิเศษที่เขียนขึ้นมา เนื่องจากคำขอร้องของ mr. children :) ว่า “จะมีการรวมเล่มพิเศษสำหรับ mr.children แล้วดูทางนั้นจะชอบคุโรมาตี้ด้วย เพราะงั้นช่วยเขียนการ์ตูนของ mr.children ให้หน่อยได้มั๊ย”

ผู้ดูแล: มีคำขอให้วาดการ์ตูนจาก mr.children มาน่ะครับ
โนนากะ: เอ๋!? ถามจริง!?
ผู้ดูแล: …เรื่องก็ประมาณนี้ล่ะครับ จะเอาไงดี? คุณโนนากะคงไม่รู้จัก mr.children สินะครับ? นี่ไม่ใช่ชื่อคนนะครับ เป็นชื่อวงดนตรีน่ะ
โนนากะ: เปล่า รู้จักสิ
ผู้ดูแล: เอ๋!? โม้ป่าว?
โนนากะ: วงที่นักร้องนำชื่อซากุระอิใช่มั๊ยล่ะ เค้าดังนะ ฉันเคยได้ยินชื่อ
ผู้ดูแล: คุณโนนากะรู้ถึงขนาดนั้นก็เรียกได้ว่ามหัศจรรย์แล้วล่ะครับ! แล้วจะทำมั๊ยครับ?
โนนากะ: อืม… ว่าแต่… เขาเป็นแฟนผลงานของฉันจริงๆเรอะ
ผู้ดูแล: อ๊ะ เรื่องนั้นดูเหมือนจะจริงนะครับ! เห็นว่าสมาชิกของวง mr.children จะให้ลายเซ็นไว้เป็นหลักฐานด้วย
โนนากะ: เอ๋ จริงอ่ะ? แต่ว่านะ ลายเซ็นนั่นอีตา บ.ก. เค้าอาจจะมั่วเซ็นแทนให้ก็ได้นี่นา
ผู้ดูแล: อึ๊ จริงด้วย! แหมหัวแหลมจังนะครับคุณโนนากะ เพราะถ้าเป็นผมก็คงทำแบบนั้นล่ะ
โนนากะ: บ.ก. ที่โทรมาให้วาดนั้นป่านนี้คงกำลังนั่งก๊อปลายเซ็นของ mr.children อยู่แน่ๆ
ผู้ดูแล: เข้าใจแล้ว… งั้นเอางี้มั๊ยครับ! ขอให้เขียนไว้ข้างๆว่า “ให้ อ.โนนากะ” ด้วยสิครับ! เท่านี้ก็เลียนแบบไม่ได้แล้ว
โนนากะ: อ๊ะ ไอเดียเจ๋ง
ผู้ดูแล: ใช่มั๊ยละครับ?
โนนากะ: ไม่สิ… รอเดี๋ยวก่อน… แต่ว่า…
ผู้ดูแล: คราวนี้วิตกจริตเรื่องอะไรอีกล่ะครับ?
โนนากะ: อืม… ก็กำลังคิดว่า เกิดมีคนชื่อโนนากะ ที่เคยได้รับลายเซ็นจาก mr.children อยู่ล่ะ จะทำยังไงดี
ผู้ดูแล: อ๊ะ!! งั้นเหรอครับ งั้นก็แค่หาตัวคนๆนั้น ยืมแผ่นลายเซ็นมาแล้วก๊อปปี้ซะก็ได้สินะ… แต่ผมว่าไปขอให้ตัวจริงเซ็นให้เลยจะง่ายกว่านะครับ
โนนากะ: นั่นสินะ… แบบนี้ก็น่าจะแปลว่าตัวจริงสินะ… ดีล่ะ ทำก็ได้
ผู้ดูแล: จะทำเหรอครับ!
 




เรื่องสั้นแถมพิเศษ : อีกฟากหนึ่งของความมืดมิด

ก: …นี่… นายรู้จัก mr.children รึเปล่า?
ข: mr. children… อา… ก็พอรู้จักอยู่นะ…ทำไมเรอะ?
ก: เปล่า ไม่มีอะไร… แค่อยากถามเท่านั้นแหละ ก็ทุกทีคุยแต่เรื่องร้านอาหาร มันน่าเบื่อไม่ใช่เหรอ?
ข: แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่า ถึงฉันจะรู้จัก แต่ก็ไม่ได้รู้อะไรละเอียดนักหรอกนะ
ก: เรื่องนั้นรู้อยู่แล้ว ก็คบกันมาถึงตอนนี้ นายไม่เคยชวนคุยเรื่องเพลงเลยสักครั้ง… ดีไม่ดี นายอาจจะไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของ mr.children ก็ได้นะ?

ก: แล้วนายรู้แค่ไหนล่ะ?
ข: แหม ก็ระดับทั่วๆไปน่ะนะ ฉันไม่รู้จักชื่อเพลงหรอก แต่ถ้าไปคอฟฟี่ชอบแล้วเขาเปิดเพลงของวงนี้อยู่ ฉันก็พอจะรู้ว่า “อ๊ะ นี่เพลงของ mr.children”
ก: … … …

ก: อะไรของนายน่ะ? ทั้งๆที่ไม่รู้จักชื่อเพลง แต่รู้ว่าเป็นเพลงของ mr.children งั้นเรอะ?
ข: แหม ก็ถึงได้บอกไงว่า จำชื่อเพลงไม่ได้ แต่ถ้าได้ฟังก็พอจะรู้
ก: หา? นาย… จะบอกว่า ทั้งๆที่ไม่รู้ชื่อเพลง แต่ถ้าได้ฟังแล้ว จะรู้ว่าเป็นเพลงของ mr.children งั้นเรอะ?

ก: แน่ใจนะว่าเป็นเพลงของ mr.children? นายไปเช็คมาแล้วรึยัง?
ข: แหม… ก็ไม่ได้เช็คอะไรหรอกนะ
ก: เพลงที่นายคิดว่าเป็นของ mr.children น่ะ จริงๆแล้วอาจจะเป็นเพลงของ คิตาจิมะ ซาบุโร่ (北島 三郎) ก็ได้นะ นายอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้…
ข: แหม… คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั๊ง… ถึงฉันจะไม่ใช่พวกสนใจดนตรีเท่าไหร่ แต่ก็พอจะรู้ความแตกต่างของเพลงลูกทุ่งกับ mr.children หรอกนะ ถึงจะไม่ได้เช็คก็เถอะ
ก: ถ้างั้น… ในระดับนายพูดว่า “รู้จัก mr.children” เนี่ย จะดีเรอะ? ระดับที่ว่า “ไม่รู้จักชื่อเพลง แต่ถ้าได้ยินก็รู้เนี่ย” มันน่าจะเรียกว่าได้ว่า “ไม่รู้จัก” ไม่ใช่เหรอ?
ข: นั่นนายสรุปเอาเอง ไม่ใช่เรอะ ฉันว่าฉันก็รู้จักวงนี้ตามปกติล่ะนะ

ข: เถียงกันไปเถียงกันมาแบบนี้เมื่อไหร่จะจบ? ถ้าใช้หลักของนาย มันจะกลายเป็นว่า ถ้าไม่รู้จักกรุ๊ปเลือดของสมาชิกในวงแต่ละคน ก็แปลว่าไม่รู้จักไปนะ
ก: เข้าใจแล้ว… งั้นฉันจะลองสรุปเรื่องที่เราคุยกันออกมาเป็นตารางนะ
ข: … นายนี้ ชอบสรุปเป็นตารางซะจริง

ก: …ก็ประมาณนี้ล่ะ

a b c d e f
เป็นแฟนตั้งแต่ สมัยเดบิว ไปคอนเสิร์ตทุกครั้ง ไม่เคยพลาด บอกชื่อเต็ม ของสมาชิก แต่ละคนได้ อย่างน้อย ก็พอยกตัวอย่าง ชื่อเพลง ซัก 2-3 เพลงได้ ไม่รู้ชื่อเพลง แต่ถ้าได้ฟัง ก็รู้ว่า เป็นเพลง ของ mr.children ก็เคยได้ยินชื่อ “mr.children” นะ แต่ไม่รู้ว่า พวกนี้ ทำอาชีพอะไร ไม่รู้จักเลย เพิ่งเคย ได้ยินนี่แหละ

ก: … แล้วนายเองก็จัดอยู่ในระดับ “d” ล่ะนะ
ก: ถ้าไม่อยู่ในระดับ “c” เนี่ยก็ไม่น่าจะเรียกว่ารู้จัก ไม่ใช่เรอะ?

ข: ฉันเข้าใจที่นายคิดแล้ว… แต่ว่าไอ้ตารางนั่นฉันว่า มันไม่มีค่อยมีความหมายเท่าไหร่นะ
ข: แต่สรุปแล้วก็คือแบบนี้ใช่มั๊ย? ถ้าฉันยอมพูดว่า “ฉันไม่รู้จัก mr.children” ซะ เท่านี้นายก็จะพอใจสินะ?
ก: … แหม …ก็แบบนั้นแหละ
ข: … … …

ข: เข้าใจแล้ว… ฉันไม่รู้จัก mr. children แม้แต่นิดเดียว… เท่านี้ก็โอเค ใช่มั๊ย…
ก: เข้าใจก็ดีแล้ว
ข: … … …

ข: แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันอยากบอกให้นายรู้…
ก: … หือ?
ข: ฉันฟังเพลงของ mr.children แล้วก็รู้สึกว่ามันเป็นเพลงที่ดีมาก นั่นเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน… นี่ฉันพูดจริงๆนะ จริงอยู่ว่าฉันไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องต่างๆของ mr. children… cd ก็ไม่เคยซื้อ แต่ว่าพอได้ยินเพลงของวงนี้ตามคอฟฟี่ชอป ก็รู้สึกจากใจเลยว่า “เป็นเพลงที่ดีจริงๆ” … อาจจะเทียบไม่ได้กับพวกแฟนเข้าไส้… แต่ก็คิดว่าผู้ฟังแบบฉัน ก็น่าจะไม่เป็นปัญหาอะไร… เรื่องนี้ฉันไม่อยากให้ใครมาตัดสินถูกผิด… แน่นอนว่าฉันขอโทษที่ทำเหมือนว่ารู้จัก mr.children
ก: … … …

ก: ไม่หรอก ฉันเองก็พูดเกินไป… ขอโทษนะ
ก: พูดไปแล้วมันก็ใช่… เหมือนอย่างภาพเขียน ถ้าทำให้เรารู้สึกในตอนที่ดูว่า “ยอดเยี่ยม” เท่านั้นก็พอแล้ว… ไม่ว่าคนเขียนภาพนั้นจะเป็นใครก็ไม่เกี่ยว แล้วก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องรู้ด้วย… การที่ถูกดึงความสนใจด้วยชื่อของเจ้าของผลงานอย่าง “เพราะเป็นภาพที่ van gogh วาด” หรือ “เพราะเป็นภาพที่ chagall วาด” เนี่ย คงจะตลกน่าดู
ก: การรู้มากเกินไป จะทำให้เราพลาดสิ่งสำคัญ… เรื่องแบบนี้ก็มีสินะ ได้ฟังที่นายพูดแล้วทำให้ฉันตาสว่างขึ้นมาก… ขอบใจนะ

ข: แหม… ฉันเองก็พูดว่าเป็นเพลงที่ดี แต่ไม่มี cd เลยซักแผ่น เพราะงั้นก็ไม่มีสิทธิ์จะพูดจาวางโตหรอก ฮะฮะ คราวหน้าจะลองซื้อดูซักแผ่นนะ
ก: หึหึ… ไม่ต้องลำบากหรอกน่า เอาเป็นว่าคราวหน้า ถ้ามีเวลา เรามาคุยเรื่อง mr.children กันนะ

วันถัดมา…

ก: เป็นอะไรไป?
ข: เปล่า… คือฉันไปเช็คมาแล้ว สรุปว่าเพลงนั้นเป็นเพลงของ คิตาจิมะ ซาบุโร่ (北島 三郎) ล่ะ… [sick]

++++++++++++
จริงๆการ์ตูนเรื่องนี้มันก็มีหน้าอยู่ไม่กี่อารมณ์เองอะ น่าจะเขียนเป็นนิยายได้นะ เพราะทุกคนนึกหน้าออกได้อยู่แล้ว :D

2005.10.11