ว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ละ แต่ก็อดไม่ได้ เพราะวันก่อนก็เพิ่งไปเห็นมาอีก หมู่นี้รู้สึกเห็นบ่อยมากขึ้นเรื่อย พวกชอบใช้ภาษาไทย ที่ไม่ถูกต้องตามหลัก ไม่ทราบว่ามันเป็นแฟชั่น หรือโรคติดต่อทางการพิมพ์อย่างหนึ่งหรือเปล่า ไม่ว่าจะเป็นพวกชอบพิมพ์คำ สร้างความรู้สึกว่า กำลังลากเสียงยาว เช่น “ทามมาย” “ทามอารายหรอ” “จาปายหนายกาน” หรือกวนๆอย่าง “ขอบจัย” “ทัมรัย” “มีรัย” นอกจากนี้ยังมีอื่นๆอีกมากมาย แล้วแต่สมองแนวเด็ก autistic จะดัดจริตคิดคำออกมา

ซึ่งในความจริงแล้ว มันก็เป็นเสรีภาพส่วนบุคคลว่าจะใช้ จะพิมพ์กันอย่างไร ถ้ามันอยู่ภายใน blog ส่วนตัวหรือ webboard เฉพาะกลุ่มก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งลุกลามไปทั่ว เด็กบางส่วนก็ดันหลงคิดไปว่า นั่นเป็นการใช้ ภาษาที่ถูกต้อง และใช้ได้ในชีวิตประจำวัน บางคนถึงกับเอาไปใช้เขียนลงในการบ้านหรือรายงานอีกด้วย! หลายคนยังมีความเชื่อผิดๆว่า เด็กจะสามารถแยกแยะ การใช้ภาษาได้เอง ระหว่างภาษาพูดและภาษาเขียน แต่พอเอาเข้าจริง เด็กส่วนใหญ่ใช้ความเคยชินครับ

นี่ยังไม่รวมพวกผันวรรณยุกต์ผิดๆอีก แต่อันนี้ไม่ค่อยเท่าไหร่ เข้าใจว่าเด็กสมัยนี้ แค่ท่องจำอักษรกลาง ก็คงยังคงยากเกินไป สำหรับพวกเขา [sick]

2006.04.17